Voorbij de ironie: op zoek naar oprechtheid in Eindeloos vertier

Infinite Jest (Eindeloos vertier) van David Foster Wallace is doordrenkt met postmoderne ironie, maar toch wilde Foster Wallace juist iets oprechts en authentieks overbrengen. Met o.a. Micha Wertheim en Gover Meit wordt de spanning tussen ironie en oprechtheid onderzocht. Kunnen we uit de ironie breken, zoals David Foster Wallace wilde? Profetisch is een woord dat al te vaak op een roman of schrijver wordt geplakt, maar in het geval van Infinite Jest, en in het geval van David Foster Wallace, is die term geheel terecht: met fictieve uitvindingen die verdacht veel lijken op Netflix, hypercommercie, entertainmentverslaafde personages en brain rot avant la lettre toonde Wallace al ruim voor de smartphone ten tonele verscheen de gevaren van een cultuur waar alles enkel nog om instant-bevredigende consumptie draait. Dat alles verpakt in een kolossaal boek, dat de mythische status van onleesbaarheid heeft gekregen, vol voetnoten en zinnen waarin maar geen punt gezet wordt. En toch. Wie zich eraan waagt wordt beloond. Want onder al die ironie en metabeschouwing schuilt iets oprechts: Wallace zette zich juist af tegen de vrijblijvende ironie van het postmodernisme en zocht naar een manier om weer écht iets te menen. Deze avond gaat het over dat spanningsveld – tussen postmoderne ironie en de Wallaciaanse zoektocht naar echtheid en authenticiteit en de uitdaging om oprecht te zijn in een wereld die een parodie wordt van zichzelf.