Tula·Verse II – Sœurité

© foto Jassir Jonis

Dit is een verhaal van sœurité (zusterschap). Samen met een team van denkers en artiesten wordt stilgestaan bij de geschiedenis — bij herinneringen en verhalen die ons vormen, maar niet altijd volledig zijn verteld. Herdenken wordt hier geen herhaling, maar een actieve bevraging van het archief. Vertrekkend vanuit het concept van critical fabulation van Saidiya Hartman ontstaat ruimte voor perspectieven die vaak zijn vervormd, verzwegen of uitgewist. Centraal staan Maria en Agathia, twee vrouwelijke verzetsfiguren verbonden aan een historische opstand. In koloniale bronnen verschijnen zij slechts in fragmenten — via geweld, onder dwang verkregen getuigenissen, of zelfs zonder naam. Wat blijft er over van hun verhaal wanneer het archief niet als absolute waarheid wordt beschouwd? Vier vrouwelijke, multidisciplinaire performers dragen deze voorstelling. Zij belichamen niet alleen de historische breuklijnen, maar ook de onderliggende kracht van zusterschap: een netwerk van verbondenheid, zorg, strategie en verzet dat generaties heeft doorstaan. Deze voorstelling richt zich in het bijzonder op de vaak onzichtbaar gemaakte rol van vrouwen: hun aanwezigheid, hun verzet en hun nalatenschap, van toen tot vandaag.