The Bench (by accident)

De kern van The Bench (by accident) legt desoriëntatie bloot. De personages bewegen zich in een paradox: ze verlangen ernaar zich terug te trekken en tegelijk zoeken ze naar verbinding, balancerend tussen stilstand en handelen, tussen het plotseling vastgrijpen van iets dat je meteen weer verliest. In plaats van een oplossing te bieden, is dit werk een gedicht over hoe je kan blijven. Met onzekerheden, met elkaar en met hetgeen we niet op kunnen lossen. Artistiek bevindt het werk zich op het snijvlak van choreografie, tekst, geluid, beeld en ontwerp. Deze gelaagdheid maakt het perspectief zichtbaar van een generatie die probeert een toekomst op te bouwen te midden van een beangstigende vorm van 'vooruitgang' en mogelijke instorting. Daarmee wordt gewezen op een realiteit waarin onze toekomst(en) meer dan ooit met elkaar verweven zijn. The Bench (by accident) is de plek waar mensen elkaar ontmoeten en opnieuw zullen ontmoeten. Het werk verkent humor en het verlangen jezelf te redden door middel van verbeelding: speels en een beetje pijnlijk tegelijk.