Nu is het nog rustig

Hoe overleeft de mens en het theater in een wereld die maar blijft doorgaan? In Nu is het nog rustig vervaagt het verschil tussen wat echt belangrijk is en wat niet. Alles schreeuwt tegelijk. Alles vraagt tegelijk om aandacht en niets krijgt voorrang. Het podium verandert in een stortvloed aan acties en beelden. Er wordt gebotst, gevallen, gelachen en weer doorgegaan. Decorwissels komen te vroeg, gastoptredens te laat. Alles loopt door elkaar en niemand wacht. Grote problemen en kleine gebeurtenissen buitelen over elkaar heen en krijgen hetzelfde gewicht. Wat doet er nog toe en wat niet? Tussen al dat lawaai probeert iemand iets belangrijks te zeggen. Maar zal deze stem nog op tijd gehoord worden?