No Yogurt for the Dead - Histoire(s) du Théâtre VI

Wat als theater een manier kan zijn om iemand niet kwijt te raken? In No Yogurt for the Dead wordt vertrokken vanuit het laatste verhaal van een overleden vader, die in zijn laatste dagen in het ziekenhuis nog probeerde te schrijven. Wat overblijft zijn losse notities, krabbels en fragmenten – en precies daar begint deze voorstelling. De basis vormt een notitieboekje waarin nauwelijks nog woorden staan, maar vooral sporen van een laatste poging om te vertellen. Op het toneel wordt geprobeerd die leegte opnieuw vorm te geven: niet door het verleden te reconstrueren, maar door het te laten bewegen tussen muziek, taal en beeld. De voorstelling wordt zo een reeks variaties op afscheid. Elke scène benadert de dood niet als einde, maar als iets wat blijft terugkeren in verhalen, liedjes en herinneringen. Het podium verandert in een vervreemd landschap waarin ziekenhuisbedden over een zee van ijs lijken te glijden – kwetsbaar, absurd en toch levend. No Yogurt for the Dead is geen klassieke herdenking, maar een poging om via theater iets vast te houden wat eigenlijk al verdwenen is. En misschien, heel even, toch weer hoorbaar te maken.