I'll be your daddy

Een dampende, hete mensenmassa. Strakke beats en kale koppen. Uitgedroogd, uitgemergeld, uitgezogen. De melodie is een babyhuil, gemixt met het mechanische geluid van een kolfmachine. Als zombies staan de spelers, omringd door mensen en toch eenzaam. Het moet anders. Het kán anders. In I'll be your daddy is het leven een feestje waar een kind mag crowdsurfen op een golf van handen. Samen in extase op oxytocine, hele nachten doorhalen op het geluk van samen dragen. Dit is het nieuwe ouderschap. De makers hebben geoefend met ouderschap. Voor later. Voor straks. Misschien. Ooit. Het verlangen is er, maar ook de angst. Met beide gevoelens worden ego's opzij gezet om zich voor te bereiden op zorgen voor een ander. Vol overgave wordt een wereld gecreëerd waarin het wél lukt, waarin ouderschap er anders uit mag zien. De voorstelling verkent de uiterste grenzen van wat ouderschap kan zijn, en stelt de vraag: hoe ziet ouderschap eruit als we buiten de gebaande paden durven denken?