Het wakker liggen van Wanda

Op een dag komt Wanda erachter dat ze onzichtbaar geworden is. Wanneer ze schoorvoetend bij de huisarts aanklopt en vertelt dat ze het idee heeft dat niemand haar nog lijkt op te merken, wordt haar droogjes meegedeeld dat dat gezien haar leeftijd nogal aannemelijk is en dat ze zich er vooral niet te veel tegen moet verzetten. Maar Wanda verzet zich. Is het een bevrijding als je niet meer hoeft te voldoen aan de verwachtingen van buitenaf, of voelt het leven leeg wanneer je niemand meer bent in relatie tot de ander? Het lijkt wel alsof vrouwen na hun 40ste langzaam verdwijnen. In de huidige beeldcultuur komen ze nauwelijks voor, en als ze wél te zien zijn, is het de bedoeling dat ze eruitzien als 30. Wat zijn haar wensen, behoeftes, verlangens? Waarom zijn er voor haar geen hoofdrollen weggelegd, geen plek aan talkshowtafels, geen boeken over haar geschreven, liedjes over haar gezongen? Het wakker liggen van Wanda is géén voorstelling over het moederschap of de menopauze, maar een absurdistische, beeldende en liefdevolle vertelling over de ouder wordende vrouw die weigert haar onzichtbaarheid te accepteren.