Componistenportret Samuel Vriezen

In Samuel Vriezens Crawling uit 2010 spelen alle spelers dezelfde partij, maar 'kruipen' ze elk op een eigen tempo en op een eigen manier erdoorheen, waarbij ze uit dezelfde simpele lijnen andere fragmenten herhalen. Zo ontstaat er uit een simpel gegeven vanzelf een rijke contrapuntische wereld. Het stuk kan door wisselende bezettingen worden uitgevoerd, waarbij per ensemble kan worden gekozen voor andere combinaties van partituurpagina's, die bij die bezetting passen. In 2011 maakte Vriezen een versie voor de orgels van het Orgelpark waarin alle mogelijkheden van het orgel voorkomen. Het stuk gaat geleidelijk over van midden naar laag en hoog, van uiterst zachte kleuren tot volle texturen, van dichte akkoorden tot fijnzinnige melodieweefsels. Dit imposante werk, dat circa een uur duurt, klinkt in een uitvoering door organisten Dante Boon, Keiko Shichijo, Ere Lievonen en Samuel Vriezen zelf. Daarna klinkt de versie voor de klassieke gitaristen Elliot Simpson en Cristián Alvear, waarvoor zij bijna hetzelfde materiaal als de orgelversie hebben gebruikt. Maar uiteraard met een heel ander klinkend resultaat: waar een langzame orgeltoon flink wat klank betekent, is een zeer langzaam gespeelde gitaartoon meer een breekbaar pluisje op de stilte. Twee keer hetzelfde stuk, in twee volkomen andere atmosferen.